Meyve

İnsanların tükettikleri gıdaların çoğu doğrudan ya da dolaylı olarak tarımsal faaliyetlerden sağlanıyor. Tarım ürünlerinin en iyi yetiştirme imkanı olan alanlarda ekilmesi, birim alandan daha fazla gelir elde edilmesi, dolayısıyla beslenme düzeyinin artması ve üretimle ilgili planlama kararlarının daha sağlıklı yapılabilmesi için tarım bölgelerinin belirlenmesi zorunludur. Ancak tarım bölgelerinin yanında, bölge içinde ortaya çıkan yörelerin özelliklerinin de iyi açıklanması gereklidir.

Tarım bölgelerini belirlemek için, Alman coğrafyacılardan RATZEL (1891) ve HAHN (1892) dünya tarım alanlarını tespite çalışmışlardır. 1926’da BAKER tarımsal faaliyetlerin dağılışını Kuzey Amerika genelinde ele almıştır. HARTSHORNE ve DICKEN’de yine Kuzey Amerika ve Avrupa’nın tarım bölgelerini istatistiksel yollarla ele almışlardır. WHITTLESEY ise 1936’da Dünya tarım bölgelerini tespite çalışmış, 1953’de de çalışmasını yenilemiştir. Ülkemizde de ise ilk olarak 1937 yılında SELEN ülkeyi beş ana ve on tali kuşağa ayırmış, 1952 yılında ERİNÇ ve TUNÇDİLEK ülkemizi altı tarım bölgesi ve on dokuz tarımsal bölüme ayırmışlardır. Son olarak da 1985’de İZBIRAK Türkiye’yi 8 tarım bölgesine ayırmıştır.

Türkiye'de meyve ürünleri üretim miktarının geçen yıla oranla yüzde 1,2 artışla yaklaşık 18,2 milyon ton olacağı tahmin ediliyor. Elmada yüzde 10,4, şeftalide yüzde 3,4, kayısıda yüzde 4,2, narda yüzde 22,1 artış, zeytinde yüzde 7,9 azalış olacağı öngörülüyor.

Turunçgil meyvelerden portakal yüzde 3,2 limon, yüzde 2,3 artarken sert kabuklu meyvelerden fındığın yüzde 16,8, Antep fıstığının yüzde 40,9 azalacağı tahmin ediliyor. Üzüm üretiminde yüzde 3,1 azalış, incir üretiminde ise yüzde 7,9 artış olacağı bekleniyor.

 Bu büyük pazarda EFAA, en başat üretici ve ihracatçı olmak üzere yola çıktı.

  • En iyi şekilde üretim yapıyor, yaptırıyoruz.
  • Üretimi baştan sonra kontrol ve denetim altında tutuyoruz.
  • En iyileri seçip, servis ediyoruz. 

İşte EFAA budur.